H0lyBl4ck_1998
- 18 Ağu 2020
- 1,397 Mesaj
1940’larda kaydedilmiş bir taşınabilir telefon reklamı, kısa bir müddet evvel Open Culture tarafından ortaya çıkarıldı. Bu reklam, iPhone yahut 80’lerdeki muazzam iş insanı telefonlarından yıllar evvel, çalışan bir taşınabilir telefon sistemini gösteriyor.
Reklam, hareket halindeyken irtibat kurabilmenin yararlarını açıklamaya çalışarak başlıyor.
Anlatıcı, telefonları işletmelere satmaya odaklanarak, “işte en yakın kasabadan kilometrelerce uzakta açık otoyolda bir römork kamyonu geliyor” diyor ve devam ediyor: “Birisinin bu grubun şoförleriyle temasa geçmesi değerli diyelim. Bu nasıl yapılabilir?”
Daha sonra iki meslektaş, çağdaş teknolojinin bir mucizesini gösterirken, mahallî bir depodan eser teslim alma hakkında epeyce sıradan bir konuşma yapıyor. Reklam, arabanız bozulduğunda birisiyle konuşabilmenin ne kadar yararlı olduğuna dair öbür bir örnek vererek devam ediyor.
Anlatıcı, “Bu taşınabilir telefon hizmetidir. Bu hizmette konuşmalar kısmen telsizle, kısmen de telefon çizgileriyle yapılır” diyor ve ekliyor: “Şehirler ortası karayollarında seyahat eden araçlara ulaşmak için, telefon sınırlarına bağlı bir dizi verici ve alıcı istasyon, hareket halindeki aracın menzilinde olacak formda karayolu boyunca aralıklarla yerleştirilir. Yüksek frekanslı dalgaların menzili görüş sınırı ile hudutlu olduğu için antenler tercihen yüksek tabana yerleştirilir.”
Sistem üzerinden yapılan birinci arama, 2 Ekim 1946’da bir Motorola Araba Telsiz telefonu aracılığıyla gerçekleşti. Bell Telephone Company tarafından işletilen hizmet, sahip olduğu az sayıdaki radyo frekansı nedeniyle süratle kapasiteye ulaştı. Ayrıyeten sistemde görüşmelere müdahale gerçekleşmesi eğilimi yüksekti, yani, kendinizi otoyolda ilerlerken konuşmaya başladığınız bireyden farklı bir bireyle bir görüşme içerisinde bulmanız mümkündü.
1979’da Bell sistemiyle ilgili bir makale, “Her ne kadar bir kanaldaki sinyal düzeyi 25 milin [40 kilometre] ötesinde zayıf olsa da, kara vericisinin 60 ila 100 mil [100 ila 160 kilometre] içindeki birebir frekanstaki öbür taşınabilir irtibatlara değerli ölçüde müdahale edecek kadar yüksektir” diyordu.
Sistem, hücresel hizmetle değiştirilmeden evvel 1980’lere kadar varlığını sürdürdü.
Reklam, hareket halindeyken irtibat kurabilmenin yararlarını açıklamaya çalışarak başlıyor.
Anlatıcı, telefonları işletmelere satmaya odaklanarak, “işte en yakın kasabadan kilometrelerce uzakta açık otoyolda bir römork kamyonu geliyor” diyor ve devam ediyor: “Birisinin bu grubun şoförleriyle temasa geçmesi değerli diyelim. Bu nasıl yapılabilir?”
Daha sonra iki meslektaş, çağdaş teknolojinin bir mucizesini gösterirken, mahallî bir depodan eser teslim alma hakkında epeyce sıradan bir konuşma yapıyor. Reklam, arabanız bozulduğunda birisiyle konuşabilmenin ne kadar yararlı olduğuna dair öbür bir örnek vererek devam ediyor.
Anlatıcı, “Bu taşınabilir telefon hizmetidir. Bu hizmette konuşmalar kısmen telsizle, kısmen de telefon çizgileriyle yapılır” diyor ve ekliyor: “Şehirler ortası karayollarında seyahat eden araçlara ulaşmak için, telefon sınırlarına bağlı bir dizi verici ve alıcı istasyon, hareket halindeki aracın menzilinde olacak formda karayolu boyunca aralıklarla yerleştirilir. Yüksek frekanslı dalgaların menzili görüş sınırı ile hudutlu olduğu için antenler tercihen yüksek tabana yerleştirilir.”
Sistem üzerinden yapılan birinci arama, 2 Ekim 1946’da bir Motorola Araba Telsiz telefonu aracılığıyla gerçekleşti. Bell Telephone Company tarafından işletilen hizmet, sahip olduğu az sayıdaki radyo frekansı nedeniyle süratle kapasiteye ulaştı. Ayrıyeten sistemde görüşmelere müdahale gerçekleşmesi eğilimi yüksekti, yani, kendinizi otoyolda ilerlerken konuşmaya başladığınız bireyden farklı bir bireyle bir görüşme içerisinde bulmanız mümkündü.
1979’da Bell sistemiyle ilgili bir makale, “Her ne kadar bir kanaldaki sinyal düzeyi 25 milin [40 kilometre] ötesinde zayıf olsa da, kara vericisinin 60 ila 100 mil [100 ila 160 kilometre] içindeki birebir frekanstaki öbür taşınabilir irtibatlara değerli ölçüde müdahale edecek kadar yüksektir” diyordu.
Sistem, hücresel hizmetle değiştirilmeden evvel 1980’lere kadar varlığını sürdürdü.