Canım sıkıldı yine, bir şeyler karalamak istedim. Açtım müziğimi. Yüreğimi verdim müziğe. Sadece kulak yeterli olmuyor çünkü. Doluyum bu aralar. Pek bir ışık yok hayatımda. Sanki bütün renklerim bir bedende toplanmış gibi. Sanki bütün ışığım tek odakta buluşmuş gibi. Düşünüyorum. İyi olan güzel olan her şeyi. Bir insan, yanındayken bile özleyebilir mi? Hislerimi anlatmaya belki kelime darcığım yetmiyor. Söz konusu sen olduğunda bazen tıkanıyorum. Nasıl anlatsam ki seni? Nasıl anlatsam bendeki seni? Dinlemeye senin ömrün yeter mi bilmiyorum ama anlatmaya benim ömrümün yeteceğini zannetmiyorum. "Bakma bana öyle. Utanıyorum" diyorsun ya hani. Hayatımda ilk defa bi burukluk hoşuma gitti biliyor musun 
Evet sana uzuuun uzun bakamamak benim için bir burukluk. Ama o halin bile hoşuma gidiyor. Daha çok görmek istiyorum seni. Bugün kalemim yoktu yanımda. Ben öyle her kaleme anlatmam. Seni anlattığım tek bir kalemim var. Ben anlatırım o da anladıklarını kağıda döker. Kalemimle birlikte kirletiriz beyaz sayfanın o saflığını. Şuan kulak verdim yüreğime ve dökülenleri yazıyorum öyle. Yalnızlığına bu kadar alışmış bir adam... Bir çırpıda terk etti kendi yalnızlığını. Oysaki nelerini paylaşmıştı onunla. Ama umutları vardı. Peşinden koştuğu gerçekleştirmek istediği hayalleri. Önüne engeller çıksa da, ayağı takılıp düşse de hiçbir zaman koşmaktan vazgeçmediği hayalleri. Dur bir dakika şuan dinlediğim müziğin tam bu kısmında sigara yakmam gerekiyor. Hemen devam edeceğim Şimdi geldimmm. Ne diyordummm. Öyle işte. İnsanların içini dökememesi, rahat rahat hislerini dile getirememesi gerçekten kötü bir durum. Bir konuşsa aslında bir anlatabilse bambaşka olucak herşey. Şu korku denilen duygu neden var ki? Olmasa nasıl olurdu? Düşünsene korku denilen duygu yok. En önemlisi "Kaybetme Korkusu"... Olmadığını bi düşünsene Olmuyor dimi düşünemedin. Merak etme yalnız değilsin bende düşünemedim çünkü. Bir insanın gözleri yüreğine değdiği andan itibaren başlayan o korku hissiii... Anlatılmaz yaşanılır tabirine en güzel örnek bence. Seni ele geçiren bir duygudur. Sana öyle şeyler yaptırır ki kendini tanıyamazsın. Asla yapmam dediğin şeylerin karşısına geçer oturur izlersin ve "Nasıl yaptım" diye kendini sorgularsın. Evet evet gerçekten öyle. Kendimden biliyorum tecrübeyle sabit Kötü bişey mi iyi bişey mi? Bilmem. Hiç düşünmedim. Neye göre iyi neye göre kötü? Orasını bilmem ama şunu söyleyebilirim. Ne kadar acıtsa da iyiki kötü şeyler oluyor hayatımızda. Kötüyü yaşamasaydık iyinin iyiliğini nasıl anlayacaktık? Kötü olmasaydı iyi neye nazaran iyi olacaktı? Aklımda deli sorular
Evet sana uzuuun uzun bakamamak benim için bir burukluk. Ama o halin bile hoşuma gidiyor. Daha çok görmek istiyorum seni. Bugün kalemim yoktu yanımda. Ben öyle her kaleme anlatmam. Seni anlattığım tek bir kalemim var. Ben anlatırım o da anladıklarını kağıda döker. Kalemimle birlikte kirletiriz beyaz sayfanın o saflığını. Şuan kulak verdim yüreğime ve dökülenleri yazıyorum öyle. Yalnızlığına bu kadar alışmış bir adam... Bir çırpıda terk etti kendi yalnızlığını. Oysaki nelerini paylaşmıştı onunla. Ama umutları vardı. Peşinden koştuğu gerçekleştirmek istediği hayalleri. Önüne engeller çıksa da, ayağı takılıp düşse de hiçbir zaman koşmaktan vazgeçmediği hayalleri. Dur bir dakika şuan dinlediğim müziğin tam bu kısmında sigara yakmam gerekiyor. Hemen devam edeceğim Şimdi geldimmm. Ne diyordummm. Öyle işte. İnsanların içini dökememesi, rahat rahat hislerini dile getirememesi gerçekten kötü bir durum. Bir konuşsa aslında bir anlatabilse bambaşka olucak herşey. Şu korku denilen duygu neden var ki? Olmasa nasıl olurdu? Düşünsene korku denilen duygu yok. En önemlisi "Kaybetme Korkusu"... Olmadığını bi düşünsene Olmuyor dimi düşünemedin. Merak etme yalnız değilsin bende düşünemedim çünkü. Bir insanın gözleri yüreğine değdiği andan itibaren başlayan o korku hissiii... Anlatılmaz yaşanılır tabirine en güzel örnek bence. Seni ele geçiren bir duygudur. Sana öyle şeyler yaptırır ki kendini tanıyamazsın. Asla yapmam dediğin şeylerin karşısına geçer oturur izlersin ve "Nasıl yaptım" diye kendini sorgularsın. Evet evet gerçekten öyle. Kendimden biliyorum tecrübeyle sabit Kötü bişey mi iyi bişey mi? Bilmem. Hiç düşünmedim. Neye göre iyi neye göre kötü? Orasını bilmem ama şunu söyleyebilirim. Ne kadar acıtsa da iyiki kötü şeyler oluyor hayatımızda. Kötüyü yaşamasaydık iyinin iyiliğini nasıl anlayacaktık? Kötü olmasaydı iyi neye nazaran iyi olacaktı? Aklımda deli sorular 
