Bilim insanları, tahtaya sürtülen tırnakların çıkardığı cızırtı sesinin insanları neden rahatsız ettiğini uzun vakittir merak ediyor.
Araştırmalar, bu sesin bir bebek ağlaması ve insan çığlığıyla birebir frekansa sahip olduğunu buldu. Bu da bunun hayatta kalmayla alakalı olduğunu ve muadil bir yansıyı tetiklediğini öne sürüyor.
Sürtünme sesi, kalp atış suratının artması üzere fizyolojik bir reaksiyona neden olur ve refleksten çok duygusal bir tecrübeye yol açar.
Çoğu kişi kara tahtaya tırnak sürtülmesini “hoş olmayan bir duygu” olarak tanımlayarak “titreme”, “tiksinti” üzere sözler kullanıyor.
Ig Nobel ödüllü Dr. Francis Fesmire tarafından 2006 yılında yürütülen bir araştırma, ses aralığının ortasında yer alan ses frekanslarının en rahatsız edici olduğunu ve şempanzelerin ihtar çığlıklarına benzediğini buldu.
Çalışmayı yürüten araştırmacılar, güzel olmayan seslere verdiğimiz yansıların, evrimsel geçmişimizden gelen yırtıcılardan kaçınma içgüdülerinden kaynaklandığını ileri sürdü.
“TEHLİKE SİNYALİ”
Konuyla ilgili olarak İngiltere’deki Newcastle Üniversitesi’nden Dr Sukhbinder Kumar, “Görünüşe nazaran çok ilkel bir şey devreye giriyor. Bu, amigdaladan işitsel kortekse giden muhtemel bir tehlike sinyalidir.”
“Kulaklarımızın en hassas düzeyde olduğu bir frekans aralığı var. Kulaklarımızın neden bu aralıkta en hassas olduğu konusunda hala çok fazla tartışma olmasına karşın, tabiatı gereği rahatsız edici bulduğumuz çığlık sesleri de bu aralıkta yer alıyor.” dedi.
Bununla birlikte, birtakım beşerler seslere, bilhassa yüksek sesle çiğneme ve nefes almaya karşı daha çok reaksiyonlar gösteriyor ve “aşırı duyarlı” bir beyin kontağına da sahip olabiliyorlar.
Araştırmalar, bu sesin bir bebek ağlaması ve insan çığlığıyla birebir frekansa sahip olduğunu buldu. Bu da bunun hayatta kalmayla alakalı olduğunu ve muadil bir yansıyı tetiklediğini öne sürüyor.
Sürtünme sesi, kalp atış suratının artması üzere fizyolojik bir reaksiyona neden olur ve refleksten çok duygusal bir tecrübeye yol açar.
Çoğu kişi kara tahtaya tırnak sürtülmesini “hoş olmayan bir duygu” olarak tanımlayarak “titreme”, “tiksinti” üzere sözler kullanıyor.
Ig Nobel ödüllü Dr. Francis Fesmire tarafından 2006 yılında yürütülen bir araştırma, ses aralığının ortasında yer alan ses frekanslarının en rahatsız edici olduğunu ve şempanzelerin ihtar çığlıklarına benzediğini buldu.
Çalışmayı yürüten araştırmacılar, güzel olmayan seslere verdiğimiz yansıların, evrimsel geçmişimizden gelen yırtıcılardan kaçınma içgüdülerinden kaynaklandığını ileri sürdü.
“TEHLİKE SİNYALİ”
Konuyla ilgili olarak İngiltere’deki Newcastle Üniversitesi’nden Dr Sukhbinder Kumar, “Görünüşe nazaran çok ilkel bir şey devreye giriyor. Bu, amigdaladan işitsel kortekse giden muhtemel bir tehlike sinyalidir.”
“Kulaklarımızın en hassas düzeyde olduğu bir frekans aralığı var. Kulaklarımızın neden bu aralıkta en hassas olduğu konusunda hala çok fazla tartışma olmasına karşın, tabiatı gereği rahatsız edici bulduğumuz çığlık sesleri de bu aralıkta yer alıyor.” dedi.
Bununla birlikte, birtakım beşerler seslere, bilhassa yüksek sesle çiğneme ve nefes almaya karşı daha çok reaksiyonlar gösteriyor ve “aşırı duyarlı” bir beyin kontağına da sahip olabiliyorlar.