Aşuğ, Anadolu saz şairlerine verilen addır. Arapça “tutkun/seven [kişi] anlamındaki “âşık” sözünün Doğu Anadolu Türkçe ağızlarında kullanılan şeklidir.
“Aşuğ”, İstanbul Türkçesi’nde “âşık” şeklinde ve aslî mânâsında kullanılmaktadır. Türkçede saz şairi mânâsına da gelen “âşık” kelimesi, ağızlarda “aşukh, aşşıkh, aşşığ ve aşığ” şeklinde kulanılır. “Türkçe şiirler yazıp söyleyen Ermeni âşıklarına verilen ad” şeklinde anlaşılamsı veya tarif edilmesi yanlıştır. Çünkü Doğu Anadolu’da saz şairine “aşuğ/aşukh” denir bütün saz şairlerinin ortak sıfatı “aşuğ/aşukh”tur. Türkçe ve irticalen çalıp söyleyen her şaz sairine Türkçede nasıl âşık deniyorsa ağızlarda da bu böyledir. Kelime Arapça “aşk/sevgi” kökünden “ism-i fâil/yapan eden veya olan [kişi]/özne” manasını taşır. “Aşuğ” kelimesinin Devellioğlu’nun öğrenci lügatındaki “Ne idiğü belirsiz, yabancı, serseri; bilinmeyen meçhul” mânâsına geldiği iddiası ise bilgisizlik eseridir. Toplumumuzda âşıklara herkes itibar eder, sever, sayar; hatta evliyâ yerine bile koyar. Âşık Emrah ne ise Aşuğ Şenlik, Aşukh Sümmanî, Âşuğ Vartan veya Aşşığ İzanî de odur. Zaten Türkçe çalıp çığıran Ermenilerin sadece dinleri ayrıdır. Hayatı Âşığ Said’in eserlerini çalıp çığırmakla geçiren Kırşehirli Aşuğ Garip bunun son örneğidir. Anadolu Ermenileri Türkçeden başka bir dil bilmezlerdi. Bu bakımdan “Aşuğ şairleri” gibi bir kavram kullanmak abestir. Ermeniler Eskiden İstanbul ağzı ile değil yaşadıkları bölge ağzı ile konuşup yazdıkları için bunların cönklerinde âşık kelimesi aşuğ/aşığ/aşukh/aşıkh şeklinde geçer.
“Aşuğ”, İstanbul Türkçesi’nde “âşık” şeklinde ve aslî mânâsında kullanılmaktadır. Türkçede saz şairi mânâsına da gelen “âşık” kelimesi, ağızlarda “aşukh, aşşıkh, aşşığ ve aşığ” şeklinde kulanılır. “Türkçe şiirler yazıp söyleyen Ermeni âşıklarına verilen ad” şeklinde anlaşılamsı veya tarif edilmesi yanlıştır. Çünkü Doğu Anadolu’da saz şairine “aşuğ/aşukh” denir bütün saz şairlerinin ortak sıfatı “aşuğ/aşukh”tur. Türkçe ve irticalen çalıp söyleyen her şaz sairine Türkçede nasıl âşık deniyorsa ağızlarda da bu böyledir. Kelime Arapça “aşk/sevgi” kökünden “ism-i fâil/yapan eden veya olan [kişi]/özne” manasını taşır. “Aşuğ” kelimesinin Devellioğlu’nun öğrenci lügatındaki “Ne idiğü belirsiz, yabancı, serseri; bilinmeyen meçhul” mânâsına geldiği iddiası ise bilgisizlik eseridir. Toplumumuzda âşıklara herkes itibar eder, sever, sayar; hatta evliyâ yerine bile koyar. Âşık Emrah ne ise Aşuğ Şenlik, Aşukh Sümmanî, Âşuğ Vartan veya Aşşığ İzanî de odur. Zaten Türkçe çalıp çığıran Ermenilerin sadece dinleri ayrıdır. Hayatı Âşığ Said’in eserlerini çalıp çığırmakla geçiren Kırşehirli Aşuğ Garip bunun son örneğidir. Anadolu Ermenileri Türkçeden başka bir dil bilmezlerdi. Bu bakımdan “Aşuğ şairleri” gibi bir kavram kullanmak abestir. Ermeniler Eskiden İstanbul ağzı ile değil yaşadıkları bölge ağzı ile konuşup yazdıkları için bunların cönklerinde âşık kelimesi aşuğ/aşığ/aşukh/aşıkh şeklinde geçer.