Başak Süperkümesi veya Yerel Süperküme Yerel Grup'u ve dolayısıyla Samanyolu ve Andromeda gökadalarını da içeren düzensiz süperküme. En az 100 gökada kümesi, 33 megaparsek (yaklaşık 110 milyon ışık yılı) çap içerisinde yer almaktadır. Süperküme içinde milyonlarca gözlemlenebilir evren bulunur.
Bulutsuların ilk büyük öreneklerini yayımlayanlar 1863 yılında William ve John Herschel oldu, Başak takımyıldızında bulutsuya ait alanların fazlalığı olduğu (kuzey galaktik kutubu yakınlarında) biliniyordu. 1950'lerde Fransız-Amerikan gökbilimci Gérard Henri de Vaucouleurs, bu fazlalığın büyük ölçekli bir gökada gibi yapısı olduğunu tartışmaya açan ilk gökbilimci oldu. 1953 yılında bunu "Yerel Süpergökada" olarak dile getiren Vaucouleurs, 1958 yılında "Yerel Süperküme" olarak değiştirmiştir[1]. Tartışma 1960 ve 1970'lerde de gerçekte düzenli bir yapı mı yoksa gökadaların şans eseri bir uyumu mu şeklinde devam etti.[2] 70'lerin sonunda 80'lerin başında geniş kırmızıya kayma incelemeleriyle çözüme ulaşıldı. İkna edici bir şekilde gökadaların süpergalaktik düzlem boyunca yassılaşmış bir konsantrasyon gösterdiği tespit edildi
Bulutsuların ilk büyük öreneklerini yayımlayanlar 1863 yılında William ve John Herschel oldu, Başak takımyıldızında bulutsuya ait alanların fazlalığı olduğu (kuzey galaktik kutubu yakınlarında) biliniyordu. 1950'lerde Fransız-Amerikan gökbilimci Gérard Henri de Vaucouleurs, bu fazlalığın büyük ölçekli bir gökada gibi yapısı olduğunu tartışmaya açan ilk gökbilimci oldu. 1953 yılında bunu "Yerel Süpergökada" olarak dile getiren Vaucouleurs, 1958 yılında "Yerel Süperküme" olarak değiştirmiştir[1]. Tartışma 1960 ve 1970'lerde de gerçekte düzenli bir yapı mı yoksa gökadaların şans eseri bir uyumu mu şeklinde devam etti.[2] 70'lerin sonunda 80'lerin başında geniş kırmızıya kayma incelemeleriyle çözüme ulaşıldı. İkna edici bir şekilde gökadaların süpergalaktik düzlem boyunca yassılaşmış bir konsantrasyon gösterdiği tespit edildi