BETAİN (fr. betaine; lat. beta; şekerpancarı). Org. kim. ve Eczc.
-1. Formülü (CH3)3Ki-CH2-COJolan ve özellikle şekerpancarında bulunan ikikutuplu iyon. (Eşanl. TRİMETİLGLİKOKOL.)
-2. ikikutuplu çok sayıda iyon bileşiğine verilen ad.
-Eczc. Doğada yaygın olarak bulunan ve eczacılıkta kullanılan betain, kolinden yükseltgenerek elde edilir. Yağlar üzerindeki seçimli etkisi nedeniyle sitrat biçiminde, siroz ve hepatik steatozlarda, sarılıkta, aterosklerozlarda kullanılır. Mide hastalıklarında asit düşürücü etki gösterir.
-1. Formülü (CH3)3Ki-CH2-COJolan ve özellikle şekerpancarında bulunan ikikutuplu iyon. (Eşanl. TRİMETİLGLİKOKOL.)
-2. ikikutuplu çok sayıda iyon bileşiğine verilen ad.
-Eczc. Doğada yaygın olarak bulunan ve eczacılıkta kullanılan betain, kolinden yükseltgenerek elde edilir. Yağlar üzerindeki seçimli etkisi nedeniyle sitrat biçiminde, siroz ve hepatik steatozlarda, sarılıkta, aterosklerozlarda kullanılır. Mide hastalıklarında asit düşürücü etki gösterir.