Antonio Primo de Rivera (1903-1936) tara*fından İspanya'da 1933 yılında kurulan faşist nitelikli milliyetçi siyasî topluluğun adı. Faşist bir örgüt olan Falanj Partisinin (Falange Es-panola) taraftarlarına falanjist denmiştir. İs*panyol İç Savaşında General Franco'yu iktida*ra getirmiş ve O'nun diktatörlüğü altında ülke*nin yönetilmesine yardım etmiştir. Ardı sıra gelen benzer nitelikteki hareketler İse o za*mandan beri 'Falanjist'olarak benimsenmiş yahut böyle isimlendirilmiştir. Günümüzde en önemli örneği, Lübnan'da görülen Hrİstî-yan Falanjistlerdir.
Bazı bakımlardan benzerlik gösterdiği popülizm gibi, falanjist bir hareket için de derli top*lu bir tanım vermek güçtür. Gerçekte o, tarihî gelenekler, millî karakter ve kadere ilişkin fi*kirlerin sağ kanatla ve bir devletin yönetimine ilişkin otoriter uygulamalarla birlikte düşünül*düğü bir sosyal ve siyasî harekettir. Geleneğe dayalı bu unsurların en önemlisi hiç şüphesiz kilisedir. Sözgelimi yalnız Lübnan'daki Hristi-yan Falanj açıkça kilise temeline dayalı olmak*la kalmamış; Öte yandan İspanya'da da Fran-co'nun başarısı için, Romen Katolik kilİsesin-dekilerin rızası ve zaman zaman coşkulu deste*ği, hayatî önem taşımıştı. Harekcı, salt ekono*mik statü farklılıklarına göre dinî ve millî kim*liklerin son derece önemli olma iddiasını taşı*dığı, kültürler arası desteği hedef aldığı ölçü*de halkçı olarak ortaya çıkar. Bununla bera*ber, halkçılık büyük ihtimalle teşkilatlanmış, İş gücüne dayanabildiği ve özünde işçi sınıfına hitaben iği söylenebildiği halde, bir falanj da*ha ziyade una sınıflara dayanmaktadır ve işçi sınıfı ile ilişkilidir. Bununla birlikte kendi yet*ki çerçevesi için başka kurumların -özellikle kilisenin-desteğine bağlanmak sureliyle, halk*çılık ve faşizmin bazı biçimleri içerisinde bulu*nacak ulan minimum ölçüdeki ekonomİkycnİ-den dağılımdan mahrum bulunmaktadır.
Bk. Faşizm.
Bazı bakımlardan benzerlik gösterdiği popülizm gibi, falanjist bir hareket için de derli top*lu bir tanım vermek güçtür. Gerçekte o, tarihî gelenekler, millî karakter ve kadere ilişkin fi*kirlerin sağ kanatla ve bir devletin yönetimine ilişkin otoriter uygulamalarla birlikte düşünül*düğü bir sosyal ve siyasî harekettir. Geleneğe dayalı bu unsurların en önemlisi hiç şüphesiz kilisedir. Sözgelimi yalnız Lübnan'daki Hristi-yan Falanj açıkça kilise temeline dayalı olmak*la kalmamış; Öte yandan İspanya'da da Fran-co'nun başarısı için, Romen Katolik kilİsesin-dekilerin rızası ve zaman zaman coşkulu deste*ği, hayatî önem taşımıştı. Harekcı, salt ekono*mik statü farklılıklarına göre dinî ve millî kim*liklerin son derece önemli olma iddiasını taşı*dığı, kültürler arası desteği hedef aldığı ölçü*de halkçı olarak ortaya çıkar. Bununla bera*ber, halkçılık büyük ihtimalle teşkilatlanmış, İş gücüne dayanabildiği ve özünde işçi sınıfına hitaben iği söylenebildiği halde, bir falanj da*ha ziyade una sınıflara dayanmaktadır ve işçi sınıfı ile ilişkilidir. Bununla birlikte kendi yet*ki çerçevesi için başka kurumların -özellikle kilisenin-desteğine bağlanmak sureliyle, halk*çılık ve faşizmin bazı biçimleri içerisinde bulu*nacak ulan minimum ölçüdeki ekonomİkycnİ-den dağılımdan mahrum bulunmaktadır.
Bk. Faşizm.