https://www.resimci.org/images/2015/01/18/72b38d0ff2c3d07b0382af35e679665f.jpg
Iguazu Şelalesi; Iguazu Irmağı (rio) üzerinde şelaledir. İguazu ve Parana ırmaklarının Arjantin-Brezilya sınırındaki birleşme noktasının 23 km yukarısında yer alır. At nalı biçiminde olan şelalenin yüksekliği 82 m, Kuzey Amerika’daki Niagara şelalesine göre dört kat büyük olan genişliği ise 4 km’dir. İguazu Irmağının döküldüğü uçurumun kıyısında bulunan çok sayıda kayalık ve ormanlık ada, şelaleyi yükseklikleri 60-82 m arasında değişen 275 kadar şelaleye ayırır. Irmak ve şelalenin adı Guarani dilinde “büyük su” anlamına gelen bir sözcükten gelir.
İguazu şelalesinin debisi kasım-mart arasındaki yağışlı mevsimde saniyede 12.750 m’e kadar çıkar. Ağustos-ekim arasındaki kurak mevsimde ise en düşük düzeye iner. Yıllık ortalama debisi saniyede 1.760 m3‘tür. Şelaleyi oluşturan tekil şelalelerin çoğu yarı yolda kaya çıkıntılarına çarparak kırılır. Bunun sonucunda suların yön değiştirmesi ve havaya doğru püskürmesi bir gökkuşakları dizisi yaratır. şelalenin dibinden yükselerek yaklaşık 150 m yukarıya çıkan bir su buharı, görkemli gökkuşağı manzarasını zenginleştiren bir sis perdesi oluşturur.
rmağın Arjantin’deki yarısında yer alan San Martın Adasından bakıldığında, şelalenin Arjantin’de kalan bölümü bütün güzelliğiyle gözler önüne serilir. Bu noktadan görülen tekil şelaleler arasında San Martin, Bozzetti, Dos Hermanas (İki Kız Kardeş) ve Tres Mosqueteros (Üç Silahşörler) sayılabilir. Irmağın Brezilya kıyılarından bakıldığında şelale bir bütün olarak görülebilir. Brezilya’da kalan bölümün başlıca şelaleleri arasında Benjamin Constant, Deodoro ve Floriano sayılabilir.
Şelaleye ulaşan ilk İspanyol kâşif Alvar Nünez Cabeza de Vaca’nın 1541’de koyduğu Salto de Santa Maria adına karşın, şelalenin özgün adı varlığını sürdürdü. Cizvit misyonerlerinin 18. yüzyılda şelalede yürüttüğü keşif çalışmaları, 1767’de Güney Amerika’dan kovulmaları nedeniyle yarıda kaldı. Şelalenin ilk topografik haritası ancak 1892’de tamamlandı.
Brezilyalı bir subay olan Edmundo de Barros 1897’de İguazu şelalelerinde birçok bakımdan ABD’deki Yellowstone Ulusal Parkı’yla karşılaştırılabilecek ulusal bir park kurulması görüşünü ortaya atmış, Brezilya ile Arjantin arasındaki sınır düzenlemelerinin ardından, ilçi ayrı ulusal park olmuştur.
Iguazu Şelalesi; Iguazu Irmağı (rio) üzerinde şelaledir. İguazu ve Parana ırmaklarının Arjantin-Brezilya sınırındaki birleşme noktasının 23 km yukarısında yer alır. At nalı biçiminde olan şelalenin yüksekliği 82 m, Kuzey Amerika’daki Niagara şelalesine göre dört kat büyük olan genişliği ise 4 km’dir. İguazu Irmağının döküldüğü uçurumun kıyısında bulunan çok sayıda kayalık ve ormanlık ada, şelaleyi yükseklikleri 60-82 m arasında değişen 275 kadar şelaleye ayırır. Irmak ve şelalenin adı Guarani dilinde “büyük su” anlamına gelen bir sözcükten gelir.
İguazu şelalesinin debisi kasım-mart arasındaki yağışlı mevsimde saniyede 12.750 m’e kadar çıkar. Ağustos-ekim arasındaki kurak mevsimde ise en düşük düzeye iner. Yıllık ortalama debisi saniyede 1.760 m3‘tür. Şelaleyi oluşturan tekil şelalelerin çoğu yarı yolda kaya çıkıntılarına çarparak kırılır. Bunun sonucunda suların yön değiştirmesi ve havaya doğru püskürmesi bir gökkuşakları dizisi yaratır. şelalenin dibinden yükselerek yaklaşık 150 m yukarıya çıkan bir su buharı, görkemli gökkuşağı manzarasını zenginleştiren bir sis perdesi oluşturur.
rmağın Arjantin’deki yarısında yer alan San Martın Adasından bakıldığında, şelalenin Arjantin’de kalan bölümü bütün güzelliğiyle gözler önüne serilir. Bu noktadan görülen tekil şelaleler arasında San Martin, Bozzetti, Dos Hermanas (İki Kız Kardeş) ve Tres Mosqueteros (Üç Silahşörler) sayılabilir. Irmağın Brezilya kıyılarından bakıldığında şelale bir bütün olarak görülebilir. Brezilya’da kalan bölümün başlıca şelaleleri arasında Benjamin Constant, Deodoro ve Floriano sayılabilir.
Şelaleye ulaşan ilk İspanyol kâşif Alvar Nünez Cabeza de Vaca’nın 1541’de koyduğu Salto de Santa Maria adına karşın, şelalenin özgün adı varlığını sürdürdü. Cizvit misyonerlerinin 18. yüzyılda şelalede yürüttüğü keşif çalışmaları, 1767’de Güney Amerika’dan kovulmaları nedeniyle yarıda kaldı. Şelalenin ilk topografik haritası ancak 1892’de tamamlandı.
Brezilyalı bir subay olan Edmundo de Barros 1897’de İguazu şelalelerinde birçok bakımdan ABD’deki Yellowstone Ulusal Parkı’yla karşılaştırılabilecek ulusal bir park kurulması görüşünü ortaya atmış, Brezilya ile Arjantin arasındaki sınır düzenlemelerinin ardından, ilçi ayrı ulusal park olmuştur.