Daha tam olarak yerini öğrenemeden telefonu kapatmıştı. Daha önceden duydum diye hatırlıyorum ama şimdi tam olarak nerede olduğunu hatırlayamıyorum. İstiklal'de sokak sokak dolaşıp Pink Punk Cafe'sini arıyordum. Sora sora Bağdat bulunur. Sonunda bulmuştum. Etrafa göz gezdirdim. Acaba o neredeydi ? İlerideki masada yalnız oturan bir kız gördüm. Yanına gittim ve oturdum. Kız şaşkın şaşkın bana bakıp etrafı izliyordu. Bense onu Elçin zannediyordum.
- Nasılsın yaşayan güzellik ?
Kız şaşkınlıkla beni dinliyordu. O sırada yakınlardan bir kıkırdama sesi geliyordu. Önümdeki kız hiç konuşmuyordu. Bense ona sıklıkla sorular sorup konudan konuya atlıyordum. Kız şaşkınlık evresinden çıkmıştı artık. Her an dövecekmiş gibi bakıyordu.
- Neden bu kadar gerginsin ?
- Yarım saattır burda karşımda oturuyosun ve neden gerginsin diye soruyosun bide. Neden olabilirim acaba ? Bi düşün. Hiç tanımadığın biri geliyor ve yanına oturuyor. Yarım saattir iltifat edip saçma sapan konular anlatıyor. Allahım sabır ver ya.
- Tamam tamam özür dilerim. Bir yanlış anlaşılma oldu sanırım bi arkadaşıma benzettim. dedim ve kalktım masadan.
Herkes bize bakıyordu. Daha doğrusu bana. Bense utancımdan etrafa bakamıyordum bile. Sonra bi kız geldi :
- Gel gel şapşal. Gel otur. dedi gülerek.
Saçma sapan hislerle yüzüne bakıyordum. Birkez daha rezil olmayı kaldıramazdım.
- Benim Elçin. deyince bir sıcaklık hissettim.
Derin bir sıcaklık bu. O şimdi yanımdaydı. Bense birazdan olacaklardan korkuyordum. 'İnşallah yine başkası için dert yanmaz bana' diye dua ediyordum. Çünkü ondan sonra kimse olmamıştı. Hatta işin gerçeği o da olmamıştı. Evet sevdim. Vazgeçmekten korkacak kadar, kaybetmemek için herşeyi yapacak kadar sevdim. İnkar edemezdim. Gözlerim beni eleverir. Bir tek ona başka bakıyordum. Neden bilmiyorum ama onu gördüğümde nutkum tutuluyor, nefesim kesiliyordu. Gözlerim haykırırcasına o 2 kelime 13 harfi ( seni seviyorum ) sayıklıyordu. Önce biraz sessiz kaldık. Elçin eliyle garsona işaret ederek 2 tane kahve istedi. Garson uzakdan siparişleri yazdı. Emin olmak için yanımıza geldi ve sordu. Elçin :
- Evet evet 2 kahve. Türk kahvesi. Yalnız birisi soğuk olucak. dedi ve göz kırptı. Çok şaşırmıştım. Bunu nereden biliyordu ? Garson yanımızdan ayrıldı. Yüzüne bakamıyordum. Bakınca olacaklardan korkuyordum. Ne yapmalıyım diye düşünürken Elçin başımı işaret parmağıyla kaldırdı. Göz göze gelmiştik. Korktuğum başıma geldi. Bütün anılarım canlandı gözümde. Tüylerim ürperdi anlamsızca. Kendime engel olamadım ve masadan kalktım arkamı dönüp gidiyordum. Elçin önümde diz çökmüş gitmemem için yalvarıyordu ama ben duymazdan geliyordum. Birden yanağımda okkalı bir tokatla irkildim. Hala yerimde oturuyordum. Gördüklerim hayal denilemiyecek kadar gerçekçiydi. Sohbet ettik. Eskilerden konuştuk. Özellikle lisedeki hocalarımızdan ve bazı olaylardan bahsederken gözlerinin içi gülüyordu. O günü orada öldürmek istemediğimi söyledim ve gezmek istiyorum deyip, gelip gelmeyeceğini sordum. Karşımda oturan koca kız gitti de yerine lisedeki Elçin geldi adeta. Elimden tuttu ne duruyoruz dedi ve sürükledi beni. Yıllardır tutmak için bir gün açılıcam umuduyda planlar yaptığım eller şuan bütün sıcaklığıyla elimdeydi. Önce sinemaya gittik sonra lunaparka falan. Filmlerdeki gibiydi günü öldürmeyişimiz. Vapura bindik ve Adalara gittik. Bisiklet kiralayıp bütün adayı gezdik. Fotoğraflar çektik. Güneşin batışını bir tepede izledik. Çok mutluydum. 8 sene önceki hayali kurduğum herşey gerçekleşiyordu yavaş yavaş. Bir insanın hayallerinin gerçekleşmesi ne kadar güzel birşey dimi. Ama insanlar doyumsuzdur. Hayalleri veya istekleri gerçekleşince keşke başka birşey isteseydim derler. Şükretmeyi bilmez insanlar. Ama ben şükrediyordum. Tam olarak gerçekten benim olmasa da benimleydi. Telefonlarımızın şarzı bitti. Limana geldiğimizde o hazin sonla karşılaştık. Kendimizi son vapura el sallarken bulduk. Tıpkı eski filmlerdeki gibi. Üzerimde hiç para yoktu. Bunu belli etmek istemedim. Hadi bir otele gidip orda geceyi geçirelim yarın döneriz derse ne yapıcam ? Nasıl derim bende para yok. Yok arkadaş olmaz. Ben babamdan böyle gördüm. Bir kıza yada bir bayana hesap ödetemezdim. Ne yapmalıyım diye kara kara düşünürken gökyüzündeki yıldızlar dikkatimi çekti. Aklıma bir fikzir geldi.
- Nasılsın yaşayan güzellik ?
Kız şaşkınlıkla beni dinliyordu. O sırada yakınlardan bir kıkırdama sesi geliyordu. Önümdeki kız hiç konuşmuyordu. Bense ona sıklıkla sorular sorup konudan konuya atlıyordum. Kız şaşkınlık evresinden çıkmıştı artık. Her an dövecekmiş gibi bakıyordu.
- Neden bu kadar gerginsin ?
- Yarım saattır burda karşımda oturuyosun ve neden gerginsin diye soruyosun bide. Neden olabilirim acaba ? Bi düşün. Hiç tanımadığın biri geliyor ve yanına oturuyor. Yarım saattir iltifat edip saçma sapan konular anlatıyor. Allahım sabır ver ya.
- Tamam tamam özür dilerim. Bir yanlış anlaşılma oldu sanırım bi arkadaşıma benzettim. dedim ve kalktım masadan.
Herkes bize bakıyordu. Daha doğrusu bana. Bense utancımdan etrafa bakamıyordum bile. Sonra bi kız geldi :
- Gel gel şapşal. Gel otur. dedi gülerek.
Saçma sapan hislerle yüzüne bakıyordum. Birkez daha rezil olmayı kaldıramazdım.
- Benim Elçin. deyince bir sıcaklık hissettim.
Derin bir sıcaklık bu. O şimdi yanımdaydı. Bense birazdan olacaklardan korkuyordum. 'İnşallah yine başkası için dert yanmaz bana' diye dua ediyordum. Çünkü ondan sonra kimse olmamıştı. Hatta işin gerçeği o da olmamıştı. Evet sevdim. Vazgeçmekten korkacak kadar, kaybetmemek için herşeyi yapacak kadar sevdim. İnkar edemezdim. Gözlerim beni eleverir. Bir tek ona başka bakıyordum. Neden bilmiyorum ama onu gördüğümde nutkum tutuluyor, nefesim kesiliyordu. Gözlerim haykırırcasına o 2 kelime 13 harfi ( seni seviyorum ) sayıklıyordu. Önce biraz sessiz kaldık. Elçin eliyle garsona işaret ederek 2 tane kahve istedi. Garson uzakdan siparişleri yazdı. Emin olmak için yanımıza geldi ve sordu. Elçin :
- Evet evet 2 kahve. Türk kahvesi. Yalnız birisi soğuk olucak. dedi ve göz kırptı. Çok şaşırmıştım. Bunu nereden biliyordu ? Garson yanımızdan ayrıldı. Yüzüne bakamıyordum. Bakınca olacaklardan korkuyordum. Ne yapmalıyım diye düşünürken Elçin başımı işaret parmağıyla kaldırdı. Göz göze gelmiştik. Korktuğum başıma geldi. Bütün anılarım canlandı gözümde. Tüylerim ürperdi anlamsızca. Kendime engel olamadım ve masadan kalktım arkamı dönüp gidiyordum. Elçin önümde diz çökmüş gitmemem için yalvarıyordu ama ben duymazdan geliyordum. Birden yanağımda okkalı bir tokatla irkildim. Hala yerimde oturuyordum. Gördüklerim hayal denilemiyecek kadar gerçekçiydi. Sohbet ettik. Eskilerden konuştuk. Özellikle lisedeki hocalarımızdan ve bazı olaylardan bahsederken gözlerinin içi gülüyordu. O günü orada öldürmek istemediğimi söyledim ve gezmek istiyorum deyip, gelip gelmeyeceğini sordum. Karşımda oturan koca kız gitti de yerine lisedeki Elçin geldi adeta. Elimden tuttu ne duruyoruz dedi ve sürükledi beni. Yıllardır tutmak için bir gün açılıcam umuduyda planlar yaptığım eller şuan bütün sıcaklığıyla elimdeydi. Önce sinemaya gittik sonra lunaparka falan. Filmlerdeki gibiydi günü öldürmeyişimiz. Vapura bindik ve Adalara gittik. Bisiklet kiralayıp bütün adayı gezdik. Fotoğraflar çektik. Güneşin batışını bir tepede izledik. Çok mutluydum. 8 sene önceki hayali kurduğum herşey gerçekleşiyordu yavaş yavaş. Bir insanın hayallerinin gerçekleşmesi ne kadar güzel birşey dimi. Ama insanlar doyumsuzdur. Hayalleri veya istekleri gerçekleşince keşke başka birşey isteseydim derler. Şükretmeyi bilmez insanlar. Ama ben şükrediyordum. Tam olarak gerçekten benim olmasa da benimleydi. Telefonlarımızın şarzı bitti. Limana geldiğimizde o hazin sonla karşılaştık. Kendimizi son vapura el sallarken bulduk. Tıpkı eski filmlerdeki gibi. Üzerimde hiç para yoktu. Bunu belli etmek istemedim. Hadi bir otele gidip orda geceyi geçirelim yarın döneriz derse ne yapıcam ? Nasıl derim bende para yok. Yok arkadaş olmaz. Ben babamdan böyle gördüm. Bir kıza yada bir bayana hesap ödetemezdim. Ne yapmalıyım diye kara kara düşünürken gökyüzündeki yıldızlar dikkatimi çekti. Aklıma bir fikzir geldi.