Akıl hastanesinin bahçesinde sigara içiyordum. Merakımdan sanırım, bir şekilde orada buldum kendimi. Kendi halinde, oldukça normal davranan, yüz çizgilerinden kırklarında olduğunu düşündüğüm bir adamla göz göze geldik. Ben birkaç kez kafamı çevirsem de o gözlerini üzerimden hiç ayırmadı. Kıyafetlerinden anladığım kadarıyla misafirdi orada, hasta demeye dilim varmıyor şimdi. Önce biraz çekindim sonra cesaretini toplayıp yaklaştım yanına. "Sigara versene" dedi hemen. Sigarayı uzatırken "Neden buradasınız" demiş bulundum. Sigarasını yaktı tekrar gözlerini dikti üzerime. Kırpmıyordu bile, ürkmedim desem yalan olur. "İyi günler" diyerek uzaklaşmaya karar verdim. Belki de yanlış bir soru sormuşumdur. Belki canını sıkmışımdır yada ne biliyim adam deli işte diye geçirdim içimden. "Sen neden burada değilsin?" diye bağırdı arkamdan. Öyle bir bağırdı ki, arkamı dönemeye korktum. Döndüm yüzümü, olduğum yerde, yaklaşmadan baktım yüzüne. Bu sefer sesini daha da yükselterek tekrarladı: "Sen neden burada değilsin?" Onca sahtekarın, onca vicdansızın, onca ihanetin içinde durabilmeyi nasıl başarıyorsun? Çocukların vurulduğu çiçeklerin koparıldığı, sevgilerin harcandığı, umudun tükendiği, renksiz yapar bir dünya var dışarıda. Uyuşmadan uyum sağlayamadığım, gürültüsünden uyuyamadığım. Kirli, kibirli ve kaba bir dünya var. Çıkarları uğruna seni son model çakıyla son model bir arabayı çizer gibi çizecek binlerce insan var. Kanını emecek bir sürü vampir. Sannkullanılıp, köşeye atılmış pis bir mendil gibi hissetirecek bir seri katil. Sen neden burada değilsin ?
