Uzlaşma

Uzlaşma (İngilizce: Conciliation), bağımsız ve objektif üçüncü bir kişinin, uyuşmazlığın taraflarına, olayın özelliklerine göre şekillenecek çeşitli çözüm önerileri sunup; onların bu çözüm önerilerini müzakere etmesini ve sunulan çözüm önerilerinden birisinde anlaşmalarını hedefleyen bir "Alternatif uyuşmazlık çözümü" yöntemidir. Uzlaştırıcı, sürecin işleyişinde ve sonucun elde edilmesinde arabulucuya göre daha etkindir. Uzlaştırmacının asli işlevi, tarafların menfaatlerinin korunmasını sağlayan ve hedefleyen çözümler katalogu üretip sunmaktır. Arabuluculuk yönteminin aksine uzlaşmada hakkı ve haklılığı temel alır; geleceği değil, daha ziyade geçmişteki durumu gözetir. Uzlaşma arabuluculuğa göre daha az esnek ve daha çok hukuk kurallarının gölgesi altındadır. Arabuluculuk, tarafsız üçüncü kişinin becerisi ve ile taraflar arasındaki farklılıkların ortadan kaldırılmasına yönelik bir süreç olduğu halde; uzlaşma, ortaya bir karar çıkartılmasını hedefleyen daha statik ve daha kuralcı bir süreçtir. Türk hukukunda uzlaşmanın en tipik örnekleri, Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununda (m. 253, 254) ve Avukatlık Kanununda (m.35/A) ortaya çıkmaktadır.