Stronger_Cracker
- 25 Tem 2022
- 6,403 Mesaj
Selamün aleyküm arkadaşlar,
Siber güvenliğin ve web dünyasının alfabesine iniyoruz. Ama baştan anlaşalım; size Wikipedia tanımları yapmayacağım. "Hyper Text Transfer Protocol" diyip geçersem, yarın unutursunuz.
Bizim işimiz mantığı kavramak. Bir hacker, sistemin nasıl
çalıştığını bilmezse, onu nasıl bozacağını (veya koruyacağını) da bilemez.
Gelin şu 5 temel kavramı, tabiri caizse "sanayideki usta" ağzıyla
inceleyelim.
Sektörde en çok karıştırılan mevzu. "İnternete girdim" derken aslında çoğu zaman "Web'e girdim" demek istiyorsunuz.
Tim Berners-Lee abimiz bu sistemi kurarken şunu hayal etti:
"Bir belge olsun, içinde bir kelimeye tıklayayım, beni hop diye dünyadaki başka bir bilgisayardaki belgeye götürsün." İşte WWW, bu "link" (bağlantı) sistemidir. İnternet bir okyanussa, Web o okyanusta gezen gemilerdir.
Web dediğimiz şey aslında bitmeyen bir soru-cevap trafiğidir. Bunu en iyi Restoran örneğiyle anlarsınız.
Siz garsona (Tarayıcıya) "Bana Adana Dürüm getir" dersiniz (Request).
Garson mutfağa (Sunucuya) gider.
Eğer mutfakta malzeme varsa, yemek gelir (Response: 200 OK).
Eğer malzeme bitmişse garson boş döner: "Kusura
bakmayın kalmadı" (Response: 404 Not Found).
İşte siber saldırıların çoğu ya o garsonu kandırmakla (Man
in the Middle) ya da mutfağı yakmakla (DDoS) ilgilidir.
Şimdi o garsonun (İsteğin) mutfağa giderken elinde taşıdığıtepsiye bakalım.
HTTP (Hypertext Transfer Protocol):
Garsonun elindeki tepsi şeffaftır. Siz "Şifrem: 123456" yazıp
gönder butonuna bastığınızda, yoldaki herkes (aynı Wi-Fi'daki hacker abimiz) o
tepsiyi görür. Veri kabak gibi ortadadır.
HTTPS (Secure): Garsonun elinde kilitli,
çelik bir çanta vardır. İçinde ne olduğunu sadece siz (İstemci) ve Mutfak
(Sunucu) bilir. Yoldaki hacker çantayı çalsa bile kilidi açamaz.
Hoca Notu: Bir siteye girdiğinizde URL çubuğunda o
"S" takısını (veya kilidi) görmüyorsanız, oraya kredi kartı girmek,
parayı sokağa atmakla aynı şeydir.
Peki, garsonun elindeki o çelik çantanın anahtarı kimde? Ve biz o çantayı doğru mutfağa gönderdiğimizden nasıl eminiz?
SSL (Secure Sockets Layer), internetin Kimlik Kartıdır.
Siz banka.com'a girdiğinizde, sunucu tarayıcınıza bir sertifika (kimlik) uzatır. Tarayıcınız bakar:
"Hımm, bu sertifika geçerli mi? Bunu imzalayan otoriteye güveniyor muyum?"
Eğer cevap evetse kilit (HTTPS) yeşil yanar.
Eğer saldırgan sizi sahte bir siteye yönlendirdiyse, SSL sertifikası uyuşmaz ve tarayıcınız "Hooop! Burası güvenli değil, kaç!" diye bağırır (O kırmızı ekran).
Geldik en sevdiğim kısma. Bilgisayarlar kelimelerden anlamaz, sayılardan (IP Adresleri) anlar.
Mesela Google'ın adresi aslında 142.250.185.78 gibi bir şeydir.
Ama biz insanlar bu sayıları aklımızda tutamayız. google.com yazmak kolaydır.
İşte DNS, bu işin çevirmenidir.
1. Siz tarayıcıya turkhacks.com yazarsınız.
2. Bilgisayarınız DNS sunucusuna (Rehbere) sorar: "Alo? Turkhacks.com numarası (IP'si) kaç?"
3. DNS cevap verir: "Yazıyorum: 104.21.x.x"
4. Bilgisayarınız bu numarayı alıp sunucuya gider.
Hack İpucu: Eğer bir hacker DNS sunucusunu ele geçirirse (DNS Poisoning), siz facebook.com yazdığınızda rehber size Facebook'un değil, hackerın IP adresini verir. Siz Facebook'a girdiğinizi sanırken aslında hackerın oltasına gelirsiniz.
Son Söz
Arkadaşlar, bu anlattıklarım işin "Racon" kısmıdır. Web güvenliği, sızma testleri veya yazılım... Ne yaparsanız yapın, bu 5 temel çarkın nasıl döndüğünü bilmeden ileri gidemezsiniz.
Temel sağlam olsun, bina yıkılmasın. Sorularınız varsa konu altında tartışalım.
Herkese İyi forumlar dilerim.
Siber güvenliğin ve web dünyasının alfabesine iniyoruz. Ama baştan anlaşalım; size Wikipedia tanımları yapmayacağım. "Hyper Text Transfer Protocol" diyip geçersem, yarın unutursunuz.
Bizim işimiz mantığı kavramak. Bir hacker, sistemin nasıl
çalıştığını bilmezse, onu nasıl bozacağını (veya koruyacağını) da bilemez.
Gelin şu 5 temel kavramı, tabiri caizse "sanayideki usta" ağzıyla
inceleyelim.
1. WWW (World Wide Web): İnternet ile Web Aynı Şey Değil!
Sektörde en çok karıştırılan mevzu. "İnternete girdim" derken aslında çoğu zaman "Web'e girdim" demek istiyorsunuz.
- İnternet:
Kablolar, uydular, routerlar... Yani altyapının kendisidir.
Şehirdeki yollar, asfaltlar gibidir. - WWW
(Web): O yolların üzerindeki dükkanlardır, kütüphanelerdir.
Tim Berners-Lee abimiz bu sistemi kurarken şunu hayal etti:
"Bir belge olsun, içinde bir kelimeye tıklayayım, beni hop diye dünyadaki başka bir bilgisayardaki belgeye götürsün." İşte WWW, bu "link" (bağlantı) sistemidir. İnternet bir okyanussa, Web o okyanusta gezen gemilerdir.
2. İstemci - Sunucu Modeli (Client-Server): Restoran Mantığı
Web dediğimiz şey aslında bitmeyen bir soru-cevap trafiğidir. Bunu en iyi Restoran örneğiyle anlarsınız.
- İstemci (Siz/Tarayıcı): Müşterisiniz. Masaya oturdunuz
- Sunucu (Server): Mutfaktır. Yemeğin (verinin) piştiği ve durduğu yer.
- İstek (Request) ve Yanıt (Response): Garson.
Siz garsona (Tarayıcıya) "Bana Adana Dürüm getir" dersiniz (Request).
Garson mutfağa (Sunucuya) gider.
Eğer mutfakta malzeme varsa, yemek gelir (Response: 200 OK).
Eğer malzeme bitmişse garson boş döner: "Kusura
bakmayın kalmadı" (Response: 404 Not Found).
İşte siber saldırıların çoğu ya o garsonu kandırmakla (Man
in the Middle) ya da mutfağı yakmakla (DDoS) ilgilidir.
3. HTTP ve HTTPS: Şeffaf Dosya mı, Çelik Kasa mı?
Şimdi o garsonun (İsteğin) mutfağa giderken elinde taşıdığıtepsiye bakalım.
HTTP (Hypertext Transfer Protocol):
Garsonun elindeki tepsi şeffaftır. Siz "Şifrem: 123456" yazıp
gönder butonuna bastığınızda, yoldaki herkes (aynı Wi-Fi'daki hacker abimiz) o
tepsiyi görür. Veri kabak gibi ortadadır.
HTTPS (Secure): Garsonun elinde kilitli,
çelik bir çanta vardır. İçinde ne olduğunu sadece siz (İstemci) ve Mutfak
(Sunucu) bilir. Yoldaki hacker çantayı çalsa bile kilidi açamaz.
Hoca Notu: Bir siteye girdiğinizde URL çubuğunda o
"S" takısını (veya kilidi) görmüyorsanız, oraya kredi kartı girmek,
parayı sokağa atmakla aynı şeydir.
4. SSL Sertifikası: "Ben Gerçekten O Kişiyim"
Peki, garsonun elindeki o çelik çantanın anahtarı kimde? Ve biz o çantayı doğru mutfağa gönderdiğimizden nasıl eminiz?
SSL (Secure Sockets Layer), internetin Kimlik Kartıdır.
Siz banka.com'a girdiğinizde, sunucu tarayıcınıza bir sertifika (kimlik) uzatır. Tarayıcınız bakar:
"Hımm, bu sertifika geçerli mi? Bunu imzalayan otoriteye güveniyor muyum?"
Eğer cevap evetse kilit (HTTPS) yeşil yanar.
Eğer saldırgan sizi sahte bir siteye yönlendirdiyse, SSL sertifikası uyuşmaz ve tarayıcınız "Hooop! Burası güvenli değil, kaç!" diye bağırır (O kırmızı ekran).
5. DNS (Domain Name Server): İnternetin Telefon Rehberi
Geldik en sevdiğim kısma. Bilgisayarlar kelimelerden anlamaz, sayılardan (IP Adresleri) anlar.
Mesela Google'ın adresi aslında 142.250.185.78 gibi bir şeydir.
Ama biz insanlar bu sayıları aklımızda tutamayız. google.com yazmak kolaydır.
İşte DNS, bu işin çevirmenidir.
1. Siz tarayıcıya turkhacks.com yazarsınız.
2. Bilgisayarınız DNS sunucusuna (Rehbere) sorar: "Alo? Turkhacks.com numarası (IP'si) kaç?"
3. DNS cevap verir: "Yazıyorum: 104.21.x.x"
4. Bilgisayarınız bu numarayı alıp sunucuya gider.
Hack İpucu: Eğer bir hacker DNS sunucusunu ele geçirirse (DNS Poisoning), siz facebook.com yazdığınızda rehber size Facebook'un değil, hackerın IP adresini verir. Siz Facebook'a girdiğinizi sanırken aslında hackerın oltasına gelirsiniz.
Son Söz
Arkadaşlar, bu anlattıklarım işin "Racon" kısmıdır. Web güvenliği, sızma testleri veya yazılım... Ne yaparsanız yapın, bu 5 temel çarkın nasıl döndüğünü bilmeden ileri gidemezsiniz.
Temel sağlam olsun, bina yıkılmasın. Sorularınız varsa konu altında tartışalım.
Herkese İyi forumlar dilerim.
