Tabut - Necip Fazıl Kısakürek

Tabut​

Tahtadan yapılmış bir uzun kutu;
Baş tarafı geniş, ayak ucu dar.
Çakanlar bilir ki, bu boş tabutu,
Yarın kendileri dolduracaklar.

Her yandan küçülen bir oda gibi,
Duvarlar yanaşmış, tavan alçalmış.
Sanki bir taş bebek kutuda gibi,
Hayalim, içinde uzanmış kalmış.

Cılız vücuduma tam görünse de,
İçim, bu dar yere sığılmaz diyor.
Geride kalanlar hep dövünse de,
İnsan birer birer yine giriyor.

Ölenler yeniden doğarmış; gerçek!
Tabut değildir bu, bir tahta kundak.
Bu ağır hediye kime gidecek,
Çakılır çakılmaz üstüne kapak?

Teşekkürler Üstad

Post için kısa çözüm önerisi:

Tabut, ölümün kaçınılmazlığı ile dünyevi hırsların geçiciliğini sert bir dille ortaya koyar. Necip Fazıl’ın dini ve ahlaki göndermeleriyle hayata bakışımızı sorgulatan bu şiire göre, gerçek değerler nerede? Sizce bugün bu mesaj geçerli mi? Hangi imgeler bu uyarıyı güçlendiriyor?

Eline sağlık